Duroplasty są polimerami o makrocząsteczkach przestrzennie usieciowanych, których po całkowitym zakończeniu procesu polireakcji nie można wprowadzić w stan płynięcia oraz na ogół również w stan wysokoelastyczny. Ostateczny proces formowania duroplastów jest więc nieodwracalny tzn. można je formować tylko raz.

Duroplasty termoutwardzalne w stanie wyjściowym do formowania (tzn. najczęściej w postaci tłoczywa) nie są jeszcze usieciowane (zawierają nieprzereagowane grupy czynne). W procesie formowania, pod wpływem podwyższonej temperatury, początkowo miękną (podobnie jak termoplasty), a następnie w trakcie ogrzewania twardnieją nieodwracalnie (w wyniku procesu sieciowania), zachowując nadany im uprzednio kształt.

Duroplasty chemoutwardzalne ulegają utwardzeniu (usieciowaniu) po wprowadzeniu związków chemicznych zdolnych do reagowania z czynnymi grupami funkcyjnymi wielkocząsteczkowych produktów wyjściowych, które w temperaturze pokojowej są najczęściej w postaci ciekłych lub stałych żywic. Utwardzanie w zależności od reaktywności związków sieciujących (utwardzaczy) może następować w temperaturze pokojowej (utwardzacze na zimno) lub podwyższonej (utwardzacze na ciepło i gorąco). Ten sam produkt wyjściowy (np. żywice epoksydowe) można utwardzać różnymi utwardzaczami i w różnej temperaturze i otrzymywać produkty o różnych własnościach chemicznych, cieplnych i mechanicznych.