CPE

Chlorowany polietylen (CPE), określany w klasyfikacji kauczuków także skrótem CM, to polimer otrzymywany przez chlorowanie polietylenu, m.in. polietylenu wysokiej gęstości (HDPE). W zależności od składu i sposobu przetworzenia może być stosowany jako tworzywo modyfikujące inne polimery lub jako specjalny elastomer po usieciowaniu.

Charakterystyka

CPE łączy cechy poliolefiny z właściwościami wynikającymi z obecności chloru w łańcuchu polimerowym. W praktyce przemysłowej podkreśla się jego dobrą odporność na ozon, warunki atmosferyczne i światło oraz przydatność w zastosowaniach wymagających odporności na podwyższoną temperaturę. Chlorowany polietylen może być kompatybilny z wieloma polimerami, m.in. z PVC, ABS i polietylenem.

Po sieciowaniu CPE może pełnić funkcję elastomeru: materiał staje się nierozpuszczalny i odporny na topnienie. Usieciowane wyroby z chlorowanego polietylenu cechują się odpornością m.in. na ciepło, oleje, paliwa, zapłon, chemikalia, niskie temperatury oraz oddziaływanie warunków atmosferycznych.

Zastosowania

Jednym z ważnych zastosowań CPE jest modyfikacja udarności nieplastyfikowanego PVC (PVC-U), szczególnie w wyrobach wytłaczanych, takich jak profile i płyty. Materiał może być stabilizowany podobnymi stabilizatorami cieplnymi jak PVC.

Chlorowany polietylen jest także stosowany w przemyśle kablowym i gumowym, m.in. do produkcji kabli samochodowych, osłon kablowych, węży, rur przemysłowych, przewodów, kanałów powietrznych oraz różnego typu osłon. W motoryzacji wykorzystuje się zwłaszcza odporność CPE na płyny eksploatacyjne, oleje i paliwa.

Uwagi terminologiczne

Skrót CPE bywa używany również w innych znaczeniach, np. jako oznaczenie kopoliestru w filamentach do druku 3D albo folii typu cast polyethylene. W haśle dotyczy on wyłącznie chlorowanego polietylenu.