Karboksymetyloceluloza

CMC (karboksymetyloceluloza) to półsyntetyczna, rozpuszczalna w wodzie pochodna celulozy, najczęściej spotykana w zastosowaniach przemysłowych w postaci soli sodowej karboksymetylocelulozy. W handlu występuje m.in. jako biały do lekko żółtego proszek.

Materiał ten jest ceniony jako dodatek funkcjonalny do układów wodnych. Do jego typowych właściwości należą: rozpuszczalność w zimnej i ciepłej wodzie, zdolność do retencji wody, działanie zagęszczające, stabilizowanie dyspersji, tworzenie koloidu ochronnego, właściwości błonotwórcze oraz sklejające. CMC jest opisywana także jako produkt stabilny chemicznie i biodegradowalny.

Zastosowania CMC obejmują przede wszystkim funkcje zagęstnika, stabilizatora, środka wiążącego, plastyfikującego lub ochronnego koloidu. W przemyśle chemii gospodarczej stosuje się ją przy produkcji proszków do prania, mydeł i past czyszczących, gdzie ogranicza ponowne osadzanie się brudu na tkaninach. W materiałach budowlanych i wykończeniowych może być używana w klejach do tapet, farbach emulsyjnych, zaprawach cementowych i masach szpachlowych. W ceramice pełni funkcję zagęstnika, plastyfikatora i czynnika wiążącego, a w płuczkach wiertniczych służy do stabilizacji lepkości i obniżania filtracji.

Inne zastosowania obejmują m.in. spoiwa do ołówków, kredek i kredy do pisania, wiązanie pyłów węglowych przy produkcji brykietów oraz zagęszczanie klejonek stosowanych do osnów tkackich.