Polimeroasfalt

Asfalt modyfikowany polimerami (PMB, ang. polymer modified bitumen/asphalt), potocznie także polimeroasfalt, to asfalt drogowy, w którym lepiszcze asfaltowe zostało zmodyfikowane odpowiednio dobranym polimerem w procesie technologicznym prowadzącym do połączenia asfaltu i modyfikatora.

Celem modyfikacji jest poprawa właściwości użytkowych mieszanek mineralno-asfaltowych i nawierzchni. Asfalty modyfikowane polimerami wykazują m.in. większą elastyczność i sprężystość, wyższą odporność na zmęczenie oraz na deformacje trwałe, czyli powstawanie kolein. W badaniach i zastosowaniach drogowych ocenia się także odporność mieszanek na działanie wody i mrozu oraz na spękania.

Polimeroasfalty stosuje się przede wszystkim tam, gdzie wymagana jest podwyższona trwałość nawierzchni: na drogach obciążonych intensywnym ruchem, odcinkach narażonych na koleinowanie, skrzyżowaniach, mostach, a także w rozwiązaniach wymagających ograniczenia propagacji spękań. Wysokomodyfikowane asfalty polimerowe są rozwijane jako materiały umożliwiające wydłużenie trwałości konstrukcji nawierzchni lub projektowanie cieńszych warstw przy zachowaniu wymaganych parametrów.

W praktyce spotyka się również lepiszcza alternatywne, np. asfalty modyfikowane dodatkiem gumy ze zużytych opon. Nie są one tożsame z klasycznymi asfaltami modyfikowanymi polimerami, ale mogą być projektowane jako ich odpowiedniki użytkowe i klasyfikowane według wymagań dotyczących lepiszczy modyfikowanych, np. normy EN 14023.