USA: kontrowersje wokół oznaczania biotworzyw

Raport FTC dotyczy dwóch głównych zagadnień: ograniczonego dostępu do kompostowni przemysłowych w USA oraz rezultatów kompostowania w warunkach domowych i przemysłowych tworzyw reklamowanych jako "kompostowalne".

FTC powołuje się na badania, z których wynika, że aż 62% respondentów nie ma dostępu do kompostowni przemysłowych, a dalsze 28% nie wiedziało, czy taki dostęp posiada. A zatem określanie tworzyw jako "kompostowalne" przy braku odpowiedniej lokalnej infrastruktury wydaje się bezsensowne. Federacja wskazuje, że konsumenci powinni być poinformowani o ograniczonej lokalnej dostępności kompostowni.

Ponadto, większość tworzyw nie może być przetwarzana w kompostowniach przydomowych ze względu na brak kontroli i zbyt niską temperaturę do neutralizowania patogenów. FTC podkreśla, że w celu uniknięcia nieporozumień producenci opakowań powinni informować o braku możliwości składowania tworzyw na własnej pryzmie.

Stwierdzenia FTC odnoszą się do biotworzyw, często określanych jako "odnawialne", ale - jak stwierdza raport federacji - używaniem tego określenia producenci nie powinni wprowadzać konsumentów w błąd. Autorzy raportu zauważają, że określenie "materiał odnawialny" można interpretować wielorako i dlatego producenci powinni używać tego typu kategorii w sposób jasny i budzący wątpliwości.

Jednym z powodów dla których biotworzywa zyskały popularność jest właśnie ich sugerowana odnawialność. Tymczasem wielu komentatorów wskazuje, że do ich produkcji używana jest znacząca ilość nieodnawialnych paliw kopalnych - w produkcji rolnej oraz w procesie polimeryzacji. Ponadto, do wzrostu komponentów biologicznych tych tworzyw potrzebna jest ziemia i woda, które mogłyby być wykorzystane do produkcji żywności. A zatem informacje o "odnawialności" są nieścisłe.

Zdaniem FTC, w opisie produktów określenie "kompostowalny" powinno być potwierdzone kompetentnymi i wiarygodnymi dowodami naukowymi wskazującym na to, że dany produkt poprzez rozpad lub w inny sposób może stać się częścią kompostu; proces ten ma być bezpieczny, określony czasowo i możliwy do przeprowadzenia w odpowiednich zakładach lub w przydomowym kompostowniku.

FTC dodaje, że nie wystarczy wykazać zgodności danego materiału z normami ASTM D6400 lub D6868, ponieważ nie obowiązują one wszystkich zakładów na terenie USA, ale ustalają warunki optymalne i nie biorą pod uwagę różnic w działalności poszczególnych obiektów. Ze względu na te różnice, normy ASTM nie odzwierciedlają typowych warunków kompostowania. Dlatego też konsumenci mogą być wprowadzeni w błąd, jeśli lokalne kompostownie (o ile istnieją) działają inaczej niż zakłada ASTM i dany odpad nie może być kompostowany.

Dodatkowo, tworzywa zgodne z wymienionymi normami nie mogą stać się użytecznym składnikiem kompostu, ponieważ standardy te wymagają, aby tworzywa rozpadały się do dwutlenku węgla w ciągu 180 dni. Tymczasem CO2 uwalniany do atmosfery nie staje się składnikiem kompostu. Dlatego też tworzywa te nie powinny być opisywane jako "kompostowalne" i nie powinny być tak reklamowane.

Nawet w tych miejscach, gdzie istnieje infrastruktura do kompostowania, jej pracownicy zazwyczaj nie akceptują toreb na zakupy, opakowań oraz innych mieszanych odpadów wykonanych z tworzyw, ponieważ nie chcą oddzielać tworzyw kompostowalnych i niekompostowalnych, a ponadto tzw. "tworzywa kompostowalne" nie wnoszą żadnych wartości do kompostu.

Produkty reklamowane jako zgodne z ASTM D6400, EN13432 lub ich odpowiednikami są zwykle przeznaczone do przetworzenia w specjalnych warunkach w kompostowniach przemysłowych i dlatego nie powinny być opisywane jako "biodegradowalne".

W odniesieniu do wysypisk raport FTC stwierdza, że producenci powinni w sposób jasny oznaczać kompostowalność, aby uniknąć nieporozumień związanych z przypuszczeniem o korzyściach środowiskowych wynikających ze składowania danego odpadu. Konsumenci mogą być wprowadzeni w błąd, jeśli producent nie poinformuje, że biotworzywa mogą się rozkładać do metanu, odpowiedzialnego za efekt cieplarniany.