Poliaddycja

Poliaddycja to proces syntezy polimerów, w którym reaktywne cząsteczki monomerów lub oligomerów łączą się, tworząc makrocząsteczki. W klasycznym podziale procesów otrzymywania tworzyw sztucznych poliaddycja jest wymieniana obok polimeryzacji i polikondensacji jako jeden z ważnych sposobów łączenia monomerów w długie łańcuchy polimerowe.

Proces ten należy odróżniać od polikondensacji, w której podczas wzrostu makrocząsteczki wydzielają się małocząsteczkowe produkty uboczne, np. woda. W praktyce termin poliaddycja jest często stosowany do reakcji stopniowego łączenia związków wielofunkcyjnych, w których powstaje polimer bez typowego etapu eliminacji takiego produktu ubocznego.

Typowym przykładem poliaddycji jest reakcja diizocyjanianów z glikolami prowadząca do powstawania poliuretanów. W technologii poliuretanów poliaddycję wykorzystuje się również na etapie wytwarzania prepolimerów poliuretanowych; nieprzereagowany monomer diizocyjanianowy może być następnie usuwany, np. przez destylację próżniową.

Termin bywa zestawiany z określeniem polimeryzacja stopniowa, jednak nie są to pojęcia całkowicie równoważne: polimeryzacja stopniowa obejmuje szerszą grupę reakcji wzrostu makrocząsteczki, do której zalicza się także polikondensację.