Ekologiczna torba na zakupy - jaką wybrać?

Brytyjska Agencja Ochrony Środowiska opublikowała właśnie raport dotyczący oceny cyklu życia toreb oferowanych klientom w punktach handlowych.

LCA (ang. Life Cycle Assessment LCA) jest procesem oceny efektów, jaki dany wyrób wywiera na środowisko podczas całego życia. LCA jest traktowane jako „analiza od kołyski do grobu”. Podstawowymi elementami LCA są zidentyfikowanie i ocena ilościowa obciążeń środowiska, tj. zużytych materiałów i energii oraz emisji i odpadów wprowadzanych do środowiska, ocena potencjalnych wpływów tych obciążeń oraz oszacowanie dostępnych opcji w celu zmniejszenia obciążeń.

Badanie przeprowadzono na zlecenie brytyjskiego rządu. Był częścią dużego projektu, który miał na celu ustalenie w jaki sposób możliwe jest zmniejszenie wpływu opakowań detalicznych i żywnościowych na środowisko.

W ramach badania przeanalizowano następujące typy toreb:

• standardową, lekką torbę wykonaną z polietylenu wysokiej gęstości (HDPE),
• lekką torbę HDPE z dodatkiem środka degradującego opracowanego do rozbicia tworzywa na mniejsze kawałki,
• biodegradowalną torbę wykonaną z kompozycji polimerowo-skrobiowej,
• torbę papierową,
• grubą torbę z polietylenu niskiej gęstości (LDPE)
• cięższą, trwałą torbę, często z wkładkami usztywniającymi, wykonaną z włókniny polipropylenowej (PP),
• torbę bawełnianą.

Każda z tych toreb została zaprojektowana do innej liczby użyć. Torby, które mają być dłużej używane potrzebują więcej surowca do produkcji i prawdopodobnie mają większy wpływ na środowisko. Dlatego, aby porównanie było uczciwe, badano w nim oddziaływanie na środowisko nie pojedynczej torby, ale wpływ takiej ilości toreb danego typu jaka jest niezbędnych do przenoszenia miesięcznych zakupów.

Wszystkie torby zostały porównane pod względem ich wpływu na:

• wyczerpywanie nieożywionych zasobów naturalnych (paliwa kopalne, minerały),
• potencjał tworzenia efektu cieplarnianego,
• zakwaszenie środowiska,
• eutrofizację wód (nagromadzenie składników pokarmowych, głównie związków azotu i fosforu w wodach naturalnych),
• toksyczność dla ludzi,
• toksyczność ekologiczna dla wód morskich,
• toksyczność ekologiczna dla gleb,
• utlenianie fotochemiczne.

Badanie wykazało, że dla wszystkich badanych toreb głównym czynnikiem determinującym oddziaływanie na środowisko jest wykorzystywanie zasobów naturalnych i etapy produkcji. Okazało się, że czynniki takie jak transport, opakowania zbiorcze i zarządzanie torbą po zakończeniu jej życia zwykle mają minimalne znaczenie w kontekście ich oddziaływania na środowisko.

Niezależnie od rodzaju torby, kluczowe znaczenie w redukcji ich oddziaływania na środowisko ma wielokrotne używanie ich do ponownych zakupów, tak długo jak to tylko możliwe, a następnie wykorzystanie ich w inny sposób np. jako worek na śmieci.

Powtórne użycie tradycyjnych toreb HDPE, a także innych lekkich toreb do celów zakupowych lub jako worki na śmieci ma istotny wpływ na zmniejszenie ich oddziaływania na środowisko. Okazuje się , że ponowne użycie torby jako wkładka do śmietnika (worek na śmieci) daje więcej korzyści niż jej recykling.

Z analizy wynika, że biodegradowalne torby z kompozycji polimerowo-skrobiowej mają większy wpływ na środowisko od toreb polimerowych, co wynika zarówno z ich większej wagi jaki i większego oddziaływanie ich fazy produkcji. Również torby HDPE z dodatkiem degradującym wypadają gorzej pod względem oddziaływania na środowisko od tradycyjnych toreb HDPE.

Recykling lub kompostowanie dają tylko małą redukcję potencjału tworzenia efektu cieplarnianego i wyczerpywania zasobów. Największa redukcja występuje dla toreb biodegradowalnych: papierowych i polimerowo-skrobiowych. Kompostowanie toreb polimerowo-skrobiowych znacząco redukuje wkład ich etapu "po zakończeniu życia" na globalne ocieplenie.

Poniższa tabela prezentuje ilość wykorzystań danej torby niezbędną aby jej wpływ na potencjał tworzenia efektu cieplarnianego był mniejszy od torby HDPE używanej jednorazowo oraz używanej ponownie jako worek na śmieci.

Opakowanie z papieru, LDPE, włóknin polipropylenach, bawełny powinno być użyte ponownie odpowiednio 3, 4, 11 oraz 131 razy by mieć niższy wpływ na przyczynianie się do globalnego ocieplenia niż tradycyjna torebka z HDPE, która nie jest ponownie używana.

Jeśli natomiast założyć, że po każdym jednorazowym użyciu torba HDPE będzie ponownie użyta jako worek na śmieci, wówczas wymagane byłoby użycie torby papierowej siedem razy, torby z LDPE dziewięć razy, z włóknin polipropylenowych 26 razy, a bawełny aż 327 razy, by osiągnąć lepszy wynik w zakresie mniejszego wpływu na powodowanie globalnego ocieplenia.

Pełna treść dokumentu dostępna jest na stronie Agencji.