blendy

Mieszaniny polimerów (blendy, stopy polimerów, poliblendy) to materiały otrzymywane przez połączenie co najmniej dwóch polimerów w celu uzyskania zestawu właściwości trudnego do osiągnięcia w pojedynczym polimerze. W praktyce przemysłowej mieszaniny stosuje się m.in. do poprawy przetwarzalności, udarności, odporności cieplnej, stabilności wymiarowej, właściwości powierzchniowych lub do dostosowania materiału do konkretnej aplikacji.

Mieszaniny polimerowe mogą być układami jednofazowymi albo wielofazowymi. W wielu blendach składniki tworzą odrębne fazy, a właściwości końcowe zależą od rodzaju i udziału polimerów, ich wzajemnej mieszalności, morfologii faz, zastosowanych dodatków oraz warunków mieszania i przetwarzania.

Przykłady

• PC/ABS – blenda poliwęglanu i ABS, łącząca dobre przetwórstwo ABS z wysoką udarnością, odpornością mechaniczną i odpornością cieplną poliwęglanu. Stosowana jest m.in. w motoryzacji oraz elektronice.
• ABS/PA – blenda polimerowa stosowana m.in. na elementy samochodowe, kołpaki i osłony.
• mieszaniny elastomer/termoplast – grupa materiałów zaliczanych do elastomerów termoplastycznych; składniki tworzą w nich odrębne fazy, a przykładem są wulkanizaty termoplastyczne powstające podczas dynamicznej wulkanizacji w stanie stopionym.

Wytwarzanie

Najczęściej mieszaniny polimerowe otrzymuje się przez mieszanie w stanie stopionym, np. podczas compoundowania w wytłaczarkach. Proces może obejmować jednoczesne dozowanie polimerów i dodatków funkcjonalnych, ich uplastycznienie, intensywne mieszanie, homogenizację, a następnie granulowanie compoundu. W nowszych rozwiązaniach technologicznych możliwe jest także bezpośrednie compoundowanie stopionego polimeru po etapie polimeryzacji, bez pośredniego chłodzenia, granulowania i ponownego przetapiania.

Znaczenie praktyczne

Blendy są ważnym narzędziem modyfikacji tworzyw technicznych. Przykładowo blendy kopolimerów styrenowych z innymi termoplastami, w szczególności ABS z poliwęglanem lub poliamidem, pozwalają rozszerzyć zakres zastosowań materiałów w motoryzacji, elektronice, elektrotechnice, sprzęcie biurowym i wyrobach użytkowych. Dobór proporcji składników oraz dodatków umożliwia projektowanie materiału pod wymagania wyrobu końcowego.